امير برشلونه خود در زمرهء آنان درآمد و چند دژ و اراضى پهناور را در حدود آراگون به اقطاع گرفت و چند دژ را نيز در قشتاله اشغال كرد . اين دسته از شواليه‌ها به سرعت رشد يافتند و از آن پس در جنگهايى كه ميان مسيحيان و مسلمانان درمىگرفت نقشى مهم بر عهده داشتند . اندك زمانى بعد از اين در قشتاله بزرگترين جمعيتهاى دينى جنگجو به وجود آمد . از جمله در اواخر عصر قيصر آلفونسو ريموندس « 2 » پادشاه قشتاله ، در حوالى سال 1150 م گروه شواليه‌هاى دينى در برخى از ديرهاى منطقهء شلمنقه تأسيس گرديد و جمعيت قديس يوليان نام گرفت . سپس جمعيت شواليه‌هاى القنطره خوانده شد . در سال 1158 م جمعيت جنگجوى ديگرى تشكيل شد كه مشهورتر و نيرومندتر از همهء گروههاى شواليه‌اى بود كه در اين عصر در اسپانيا تشكيل شده بود و آن جمعيت شواليه‌هاى قلعهء رباح بود . اين جمعيت در آغاز به دست جماعتى از راهبان كه در آن قلعه مستحكم مدتى در برابر مسلمانان به دفاع پرداخته بودند تشكيل شد . اينان قلعهء رباح را مركز و مقر خود ساختند . در پرتغال نيز شاخه‌هايى از شواليه‌هاى معبد ( الداويه ) و شواليه‌هاى قديس يوحنا ( الاسبتاريه ) به وجود آمد . اين شواليه‌ها ، بخصوص شواليه‌هاى القنطره و شواليه‌هاى قلعهء رباح در بسيارى از نبردها شركت جستند . اين جنگها در اين دوره‌ها ميان مسلمانان و مسيحيان پردوام بود و در بسيارى موارد پيروزى نصيب سپاه مسيحيان مىشد . اين شواليه‌ها با وجود ظاهر دينى و صليبى از آزمندى و دنياپرستى خالى نبودند و تشنهء غنايم بودند . شواليه‌ها اراضى پهناورى را به خود اختصاص داده بودند و در توانگرى و رفاه مىزيستند . اين اراضى را از راه گرفتن اقطاعات يا هبه و نذر حاصل كرده بودند . دخالت شواليه‌هاى دينى در امور سياسى و امور دربارها گاه سبب بروز حوادث خطيرى مىشد . اسپانياى مسيحى هنگامى كه به گونه‌اى جدى و واقعى در اواسط قرن سيزدهم

--> ( 2 ) . zednumiaR osnoflA . در روايات اسلامى به اذفنس بن رمندو السليطن معروف است .